Zo voelde het tenminste wel. Vanavond…. adrenaline-rush…

De avond begon gewoon goed. De dag eigenlijk ook wel, wit en koud, maar op je vrije dag is dat niet zo erg. Rustig aan opstaan, ontbijten en wat rommelen in huis. Daar is dan ook helemaal niets mis mee. En vanmiddag avond een hele leuke gezellig avond gehad bij vrienden. Jullie zijn lief! Weliswaar spectaculair verloren met yahtzee, maar er zijn zeker ergere dingen in deze wereld, en het feit dat jullie pannekoeken (of zijn het tegenwoordig pannenkoeken?) met zalm serveerden compenseer dat verlies zeker weten.

Maar dan, de terugreis. Natuurlijk veel later dan gepland, want zoals altijd als het gezellig is, gaat de tijd weer veel en veel en veel te snel. En aangezien dinsdag weer een werkdag is….. Voordat ik de snelweg opdraai hoor ik op de radio dat het plaatselijk glad kan zijn. Okee, zeker iets om rekening mee te houden, en gewoon via de rechter rijbaan van de snelweg kom ik ook wel thuis. Dan duurt het maar even wat langer. Op ongeveer 1/3 van de thuisreis gebeuren er ineens een hoop dingen tegelijk. Een grote auto, een zwarte Chrysler als ik er achteraf op terugkijk, komt vanaf de meest linker baan aangezeild schuin tegen de rijrichting in. Voordat ik erover nagedacht heb dat dat wel een hele rare manoeuvre is heb ik al op de rem getrapt, vervolgens hoor ik een klap naast/achter mij en met een klein beetje gas erbij weet ik te voorkomen dat hij vanuit de vangrail in mijn rechter flank kaatst….

Laat ik zeggen dat de thuisreis niet het ontspannen ritje van 40 minuten totaal was dat ik voor ogen had. Sterker nog, ik sta nu NOG stijf van de adrenaline, en ik vrees dat ik morgen wakker wordt met spierpijn. "Brace for impact" is niet een bewuste reactie, maar wel eentje die ik zeker weten gehad heb, toen ik vanuit mijn ooghoek die auto aan zag komen zetten. Brrrr

Fffffffffffffffffffffffffffffffffffffff

*blaast het stof van dit weblog af*

Ruim een jaar heb ik hier niets meer geschreven. Een jaar, waarin zo mogelijk nog meer en ingrijpender veranderingen plaatsvonden in mijn leven dan het jaar ervoor. Heb overwogen het geheel op te doeken. Ik zal nooit een trouw blogger worden. Waarom zou ik ook? Voor wie schrijf ik eigenlijk? Voor mezelf? Voor een niet bestaand publiek? En om eerlijk te zijn merk ik dat mijn niveau van virtueel exhibitionisme nou niet erg hoog is. Ziet er raar uit, exhibitionisme, als ik het zo schrijf, vreemd woord…

Goed ik geef toe, ik heb soms wel de kriebels om wat op papier te zetten. Maar zelden behoefte om het daadwerkelijk met de ganse wereld te delen. Mijn leven is van mij. En meer dan ooit ben ik mij daar de laatste tijd van bewust geworden. Dat, en mijn eigen levensdoel. Ja, ja, ik heb zowaar een heus levensdoel voor mijzelf geformuleerd. Ook weer zo’n onderwerp waar ik wellicht ooit nog eens over ga schrijven. Omdat ik daarin wederom en niet geheel verrassend voor teleurstellingen ben komen te staan.

Voor nu, voor nu ben ik eigenlijk best een heel tevreden mens. Sterker nog, ik durf wel zwart op wit te zeggen dat ik een gezegend mens ben. Ik ben gezegend met mijn leven, mijn familie en mijn vrienden. Die er voor mij zijn in tijden van nood, die mij waar nodig met liefde omringen, maar mij tevens de volledige ruimte geven mijn eigen weg te gaan. En daarin mijn eigen fouten te maken. En dat is goed. Dat zal ik de rest van mijn leven blijven doe. Gewoon, omdat het kan.

Ik ben terug. Anders, veranderd, en toch dezelfde……

En wederom was het langdurig stil op mijn overigens toch al niet zo interessante weblogje. Niet dat er niets gebeurde in mijn leven, integendeel zelfs. Zo veel dat ik nu nog steeds maar halve dagen aan het werk ben….. In de categorie minder leuk zeg maar……

Gelukkig is er nu ook weer leuk nieuws te melden. Ik ga namelijk op vakantie!! Een hele midweek, grotendeels samen met Lizan!!

Heb daar echt onwijs veel zin in, lekker een week relaxen, ben ik wel ffies aan toe.

Was super!!

Het gevoel alsof ik een hele week vakantie heb gehad, terwijl het maar 3 dagen vrij was. Eerst vrijdagavond al bowlen met m’n werk. Zaterdag kolonisten met vrienden. Zondag heerlijk ontspannen en de was gedaan enzo. En maandag, voor het eerst van mijn leven mijn nagels laten doen, met onderstaand resultaat:

Complimenten voor Bianca!!

Helaas, helaas, de vakantie is voorbij. Maar wat heb ik genoten van 2 weken niet werken en gewoon lekker vakantie vieren.

De vliegende hollander, jeweetwel, die nieuwste attractie in de efteling is echt ontzettend gaaf. Wil daar zeker dit jaar nog een keer heen en dat gaat vast ook wel lukken. Misschien zelfs 2 keer nog

En natuurlijk had ik schitterend weer. Ben behoorlijk verkleurd, en dat voor een vakantie eind april. Het kan gewoon niet mooier. Nu mag het alleen wel eens gaan regenen voordat mijn grasveld in een woestijnveld verandert. Ach, is misschien ook wel leuk voor de variatie, toch?

Jawel, het is zo ver, ik heb vakantie. Twee hele weken vakantie. Gewoon genieten, bijkomen, uitrusten, lekker m’n eigen zin doen zonder dat ik me van wie dan ook wat aan hoef te trekken.

En volgende week de efteling onveilig maken. Daar heb ik echt ontzettend veel zin in. Het is al weer veel te lang geleden dat ik daar geweest ben. Hoop wel op een beetje mooi weer, maar als ik de voorspellingen mag geloven hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

‘t Is me gelukt. Mijn mooi, gedeukte groene scheurmobiel is voro een heel jaar APK-goedgekeurd!

Lang leven mijn handige auto-mannetje. Nu alleen tegen het einde van de zomer weer een grote beurt, en misschien die voorkant nog een beetje uit laten deuken, komt het helemaal goed met mij en m’n trouwe mobieltj….

Tot die categorie mag ik mijzelf sinds kort ook rekenen. Niet dat het nou heel anders voelt dan die vorige hoor, beslist niet.

Een feest in dat kader zal ergens van de zomer nog wel plaatsvinden in een tuin in het hoge noorden. Maar de mensen die daar bij mogen zijn krijgen daar dan ook nog wel persoonlijk bericht van.

Heb me in ieder geval goed jarig gevoeld, en da’s wel een goed teken dacht ik zo.

De wereld is klein. Heel klein. En soms, nog kleiner dan je zelf al dacht. Mensen waarvan je dacht dat ze vreemden zijn, blijk je indirect al eerder van gehoord te hebben.

Rare gewaarwording is dat. En ook nieuwtjes blijken sneller dan het licht de hele wereld over te kunnen gaan. Soms is dat prettig, soms ook niet. Maar voorkomen kun je het niet. Helaas.

En hoe beroerd het leven en het nieuws soms ook is. De wereld draait door. De zon komt op en gaat weer onder. Elke dag weer. Als eeuwenlang. En dat zal de komende eeuwen ook niet veranderen.

Verrassend, maar wel ontspannend, en zo op het eerste ook niet heel erg bij mij passend…

Een dagje naar de sauna. Hoe is het zo gekomen? Het begon met een kerstpakket van mijn werk. Zo’n keuze-cadeau-ding met een gidsje erbij om iets leuks uit te zoeken. 1 van de opties was een gratis dagje sauna. Nog nooit gedaan, maar de nieuwsgierigheid was toch wel gewekt.

Na enig overleggen een datum geprikt en afgelopen week was het dan eindelijk zo ver. Ik ging voor het eerst van m’n leven naar zo’n sauna-gebeuren. In Schoonebeek is het geworden bij Anholts. Een dagje weggeweest, en de volgende dag het gevoel een heel weekend achter de rug te hebben. Super-ontspannend.

Mooiste is nog dat ik mijn bon van m’n kerst-cadeau-ding natuurlijk thuis had laten liggen. Dus, tja, nou moeten we wel nog een keer naar de sauna voor het einde van het jaar. Wat erg nou….